Interview met Natalie Thorpe

 "Nederland heeft geen folklore? Dan schrijf ik er zelf wat bij."

Een gesprek met Natalie Thorpe over duistere sagen, Lady Macbeth en twee katten die meelezen

Natalie Thorpe schrijft epische fantasy, paranormal romance en dark Fantasy. In haar werk trekt ze graag naar de schaduwkant: Nederlandse volksverhalen, het Rampjaar 1672 en een Lady Macbeth die eindelijk haar eigen verhaal krijgt. Haar beste ideeën bedenkt ze tijdens wandelingen met haar hond, en bij het schrijven zitten twee katten dichtbij, waaronder een die kritisch over haar schouder meekijkt.

Ik sprak haar over folklore, morele grijstinten, de taal waarin ze schrijft en haar nieuwe boek, De Kinderen van de Witt

Folklore met een donker randje

In je boeken gebruik je Nederlandse volksverhalen, en in De Kinderen van de Witt ga je naar 1672. Waarom trek je juist de duistere kant van onze geschiedenis aan?

Ik denk dat de duistere kant soms onderbelicht is. Het lijkt wel alsof Nederland helemaal geen folklore heeft. Er zijn losse vertellingen en hier en daar een paragraafje, maar echte verhalen zijn er minder. Daar gaan we dus iets aan doen.

Je wandelt met je hond door de Nederlandse bossen. Bedenk je daar ook je plots?

Ja, ik heb gelukkig een hond die heel snel kan lopen. Als ik iets bedacht heb, loop ik namelijk ook heel snel weer terug. Dat gebeurt regelmatig. Het is net alsof de raderen in je hoofd gaan draaien als je benen bewegen.

Vraag je je hond dan ook of het een leuk idee is?

Meestal niet. Het is niet zo'n heel slimme hond, dus hij moet niet te veel vragen. Hij moet gewoon wat kriebeltjes krijgen en dan is het klaar.

 

Lady Macbeth en andere grijze personages

Maiden, Mother & Queen is geïnspireerd op Macbeth, maar dan vanuit Lady Macbeth. Waarom wilde je het verhaal vanuit haar kant vertellen?

Ook weer zo'n onderbelicht personage. In het verhaal van Shakespeare is de vrouw eigenlijk een beetje het kwade brein achter het plan. Daarna krijgt ze gewetenswroeging en pleegt ze zelfmoord. Dat is allemaal niet zo leuk. Macbeth was een koning die echt heeft bestaan, dus ik ben zelf in de geschiedenis gedoken. Daar kwam ik een heel ander verhaal tegen. Ik dacht meteen: daar zit meer in. Ik vond dat zij meer spotlight verdiende, en ook een iets gelukkiger verhaal.

Je personages zijn moreel complex. Wie is voor jou het meest fascinerende grijze personage dat je ooit schreef?

Dat is een lastige. Ik moet natuurlijk antwoord geven op basis van de boeken die er al liggen en niet op waar ik nog mee bezig ben, want daar komen een aantal heel moreel grijze personages aan, met echt wel zwarte randjes. Maar tot nu toe is het een bijfiguur in Maiden, Mother & Queen: de man die aanvankelijk met Lady Moray getrouwd is, de Lord of Moray. Dat is een heel nare man. Ik had er wel plezier in om hem te schrijven.

 

Genre en taal

Je schrijft epische fantasy, paranormal romance en een dark romance. Hoe kies je een genre voor je volgende boek?

Daar heb ik meestal weinig keuze in, want het verhaal presenteert zich vaak vanzelf als het een of het ander. Soms is het ook gewoon waar ik zin in heb. Ik schrijf zoals ik lees, dus over verschillende genres. Wat ik het liefst lees is fantasy en horror, en alles wat daartussen zit: meer donkere fantasy. Af en toe hou ik ook van een feelgoodfantasy, maar dat vind ik zelf lastiger om te schrijven. Ik schrijf dus tussen de horror en de dark fantasy in. Het verhaal dat ik in mijn hoofd heb laat zich altijd in een van die categorieën plaatsen. Het is nooit een heel bewuste keuze, het gaat vanzelf.

Je schrijft in het Engels en in het Nederlands. Wanneer kies je voor welke taal?

Vrijwel standaard voor Engels. Ik heb Engels gestudeerd en het gaat me makkelijker af. Ik heb een veel breder scala aan woorden en er zitten fijnere nuances in. Mijn verhalen spelen zich ook altijd als een film af in mijn hoofd, en dat gaat in het Engels makkelijker. Sommige dingen moeten gewoon in het Nederlands, zoals een verhaal dat zich in Nederland afspeelt, met heel Nederlandse karakters.

 

De schrijfdag en de schrijfcrew

Hoe past schrijven in je dagelijks leven, en hoe ziet jouw ideale schrijfdag eruit?

Mijn ideale schrijfdag is het liefst een dag waarop ik verder weinig te doen heb en ongestoord kan zitten. In de praktijk lukt dat vaak niet, en het schrijven gaat een beetje tussen de bedrijven door. Ik merk dat ik er ook andere dingen naast moet doen. Als ik alleen maar bezig ben met schrijven, verzand ik op een gegeven moment. Een rondje stofzuigen is dan al genoeg om weer na te denken en te fantaseren, en dan komt de boel los. Een ideale dag is dus eigenlijk een beetje afwisseling.

Je schrijft met een kat op schoot en een op je schouder. Hoe heten ze, en bemoeien ze zich ooit met de tekst?

Vroeger zei ik van mijn rode kat dat hij mijn editor was. Daar heb je helemaal niks aan, maar hij heet Eddie, dus het werd een beetje "editor". Hij vindt het heerlijk om op schoot te liggen. De kat op mijn schouder is Jimmy. Jimmy heeft een groeiachterstand, dus hij is heel klein, eigenlijk een eeuwige kitten. Hij zit heel fijn op mijn schouder en kijkt even mee. En hij is heel kritisch, hoor. Die kijkt goed mee.

Miauwen ze constant?

Nee, helemaal niet. Ze miauwen allebei heel weinig en hebben hele zachte stemmetjes. Ze zijn er vooral voor de gezelligheid.

 

Wat komt er aan

De Kinderen van de Witt is nog niet verschenen. Heb je al een releasedatum?

Nog geen datum. Eigenlijk had ik gewild dat het boek er al was, maar het is een complex verhaal en dat laat zich niet haasten. Ik had het dit najaar willen uitbrengen en dat is gewoon niet gelukt. Ik moest ook even afstand nemen, want ik zat erg dicht op de personages. Nu staat het gepland voor het voorjaar, maar een vaste datum heb ik nog niet.

 

Bedankt voor het gesprek, Natalie!

Benieuwd naar Natalies boeken? Houd haar in de gaten voor de verschijning van De Kinderen van de Witt.

Instagram      Website