Superpootjes - Loes Simonetti

 

⭐ Beoordeling: 3,75/5

Waar gaat het boek over?
Maak kennis met Jaap, een blauwgevlekte poedel die zijn eerste levensweken doorbrengt in een broodfokkerij. Gelukkig wordt hij daar weggehaald en krijgt hij een liefdevol thuis bij Liz en Michael.

Maar Jaap krijgt niet zomaar een nieuw leven. Liz werkt bij een assistentiehondenschool en gaat hem opleiden tot hulphond. Samen met zijn twee nieuwe hondenbroers, Victor en Oscar, begint Jaap aan een avontuur waarin hij de wereld leert ontdekken.

Van de stad en de kinderboerderij tot de supermarkt en het treinstation: er valt voor deze kleine puppy heel wat te beleven!

Mijn leeservaring
Als ik dit boek als kind had gelezen, denk ik dat ik vooral enthousiast was geworden van Jaap en zijn avonturen. Een schattige puppy die een moeilijke start achter zich laat en uiteindelijk een bijzondere taak krijgt? Dat is een uitgangspunt dat me als jonge dierenliefhebber waarschijnlijk meteen had aangesproken.

Het verhaal begint met de broodfokkerij en laat zien onder welke omstandigheden sommige puppy's opgroeien. Dat is best een serieus onderwerp voor een kinderboek, maar het geeft Jaaps verhaal wel een betekenisvolle start.

Daarna verandert de sfeer wanneer Jaap bij Liz en Michael terechtkomt. Hij krijgt twee hondenbroers: Victor, de vriendelijke grote lobbes, en Oscar, de kleine energieke grappenmaker.

Vooral Oscar lijkt me een personage dat ik als kind erg leuk had gevonden. Een hond die gekke geluiden maakt en voor de nodige vrolijkheid zorgt, geeft het verhaal net wat extra charme.
 

Een groot deel van het boek draait om Jaaps socialisatie en opleiding. Hij bezoekt allerlei plekken en leert omgaan met nieuwe geluiden, mensen, dieren en situaties.

Dat vind ik een leuke manier om kinderen kennis te laten maken met de wereld buiten hun eigen huis. De kinderboerderij, markt en kermis zijn bovendien herkenbare plekken waar jonge lezers zich iets bij kunnen voorstellen.

Toch zit hier voor mij ook een minder sterk punt. De verschillende uitstapjes hebben vaak een vergelijkbare opbouw: Jaap vindt iets eerst spannend, Liz stelt hem gerust en na meerdere bezoeken ontdekt hij dat het eigenlijk helemaal niet zo eng is.

De boodschap is mooi, maar door de herhaling zou ik als kind waarschijnlijk op sommige momenten wat minder geboeid zijn geweest. Ik had graag wat meer afwisseling en onverwachte gebeurtenissen gezien.

Wat ik een waardevolle toevoeging vind, is de informatie over het werk van hulphonden. Kinderen leren onder andere wat socialiseren betekent, waarom een speciaal tuig wordt gebruikt en welke basiscommando's een hond moet kennen.

Ook de uitleg over hoe je je moet gedragen wanneer je een hulphond tegenkomt, vind ik belangrijk. Niet aaien, voeren of afleiden: dat zijn boodschappen die kinderen op jonge leeftijd mogen meekrijgen.

Hierdoor is het boek meer dan alleen een verhaal over een puppy. Het biedt ook een mooie gelegenheid om met kinderen te praten over dierenwelzijn, verantwoordelijkheid en de bijzondere band tussen mens en dier.


Er zitten een handvol tekeningen. Dat vind ik een leuke toevoeging bij een kinderboek over dieren. Illustraties kunnen jonge lezers helpen om zich Jaap en zijn omgeving beter voor te stellen.

De combinatie van een verhaal en informatieve onderdelen maakt het boek geschikt om samen met een kind te lezen en tussendoor over de onderwerpen te praten.
 

Mijn Conclusie

Super Pootjes heeft een lief en leerzaam uitgangspunt. Vooral Jaap, zijn twee hondenbroers en de bijzondere opleiding tot hulphond maken het verhaal aantrekkelijk.

Als ik dit boek als kind had gelezen, denk ik dat ik er zeker plezier aan had beleefd. Ik was waarschijnlijk vooral nieuwsgierig geweest naar Jaaps avonturen en had het leuk gevonden om te ontdekken wat hij allemaal moest leren om een superhulphond te worden.

De herhalende opbouw van verschillende uitstapjes zou mijn aandacht mogelijk wat minder lang hebben vastgehouden. Toch vind ik de educatieve insteek een sterk onderdeel van het boek.

Ik zou het vooral aanraden aan jonge kinderen die gek zijn op honden en graag meer willen leren over hulphonden. Ook voor ouders of grootouders die een leerzaam dierenverhaal zoeken om samen te lezen, is dit een leuke optie.

Leeftijdsadvies:
- 5–8 jaar: geschikt om samen voor te lezen en over de onderwerpen te praten.
- 8–10 jaar: geschikt om zelfstandig te lezen, afhankelijk van het leesniveau van het kind.

Interview met Mirjam Boers

 

   "Niets is onmogelijk."

Een gesprek met Mirjam Boers over epische fantasy met een eigen soundtrack

Mirjam schrijft epische fantasy, en bij haar boeken hoort muziek. Via QR-codes kun je de nummers beluisteren waarmee de verhalen zijn ontstaan. Haar hoofdpersonage is een zangeres, haar verhalen spelen zich af in een continent met negen rijken, en ze begon aan haar eerste hoofdstuk met een gebroken sleutelbeen en een laptop op schoot. Inmiddels staat ze op vijf boeken.

Ik sprak haar over schrijven met muziek, de reeks over Aya en Siliah, de Star Wars-methode van haar man en de kracht van geloven in jezelf.

 

Schrijven met muziek

Waarom koos je een zangeres als hoofdpersonage?

Ik schrijf met muziek. Het leek me heel leuk om een hoofdpersonage te hebben bij wie ik de muziek die zij speelt echt in het boek kon verwerken. Ik had eerst de sagen van Aya en van Siliah geschreven, en de muziek is daar al een onderdeel van. Maar ik vond het geweldig dat je, als zij gaat zingen, ook daadwerkelijk kunt ervaren wat ze zingt. Daarom is zij in dit verhaal een zangeres.

Leuk! Hoe is de muziek ontstaan die lezers met QR-codes kunnen beluisteren?

Als ik schrijf, luister ik naar muziek. Toen ik mijn debuut aan het schrijven was, vroeg mijn man me op een gegeven moment: "Bewaar je wat je luistert?" Volgens hem luister ik naar muziek en schrijf ik vervolgens op wat ik in die sfeer hoor. Zo is het hele muziekconcept ontstaan. Het was nooit de bedoeling om het te integreren, maar uiteindelijk is het een onderdeel geworden van de ervaring die ik mijn lezers wil geven.

 

Eerst het einde, dan het begin

Het verhaal van Siliah speelt lang vóór dat van Aya. Waarom koos je ervoor om terug in de tijd te gaan, terwijl lezers Aya als eerste lezen?

Dat is misschien waar het schrijversbrein je naartoe brengt. Aya heb ik in één ruk geschreven: in vier maanden tijd waren er twee boeken. Daarna dacht ik pas: oh, misschien kan ik dit, en misschien vind ik het wel leuk. Maar ik had een heel helder beeld dat Aya het einde van de geschiedenis was. Dat verhaal was klaar. Toen ben ik helemaal terug in de tijd gegaan en heb ik Siliah geschreven, met het idee: dan schrijf ik het ontstaan van het continent. Ik schrijf over negen verschillende rijken, dus er komen vanzelf ook negen verschillende sagen. Ik doe een Star Wars. Eerst de laatste delen en daarna de eerste delen.

Handig om te weten: moet je ze in een bepaalde volgorde lezen?

Nee hoor, je kunt ze los van elkaar lezen. Gelukkig maar.

 

Vrouwen die hun eigen lot bepalen

In je boeken bepalen vrouwen hun eigen lot. Welk vrouwelijk figuur heeft je daarbij echt geïnspireerd?

Oeh, dat is een moeilijke vraag. Ik ben zelf al heel lang chronisch ziek. Ik heb Aya geschreven om te verwoorden hoe ik mijn strijd tegen die ziekte ben aangegaan. Aya is voor mij de ultieme vrouw zoals ik zelf zou willen zijn: met alle onzekerheden, maar ook met een enorme innerlijke kracht om groter te worden dan wat anderen van haar denken, en om de problemen die je in je leven tegenkomt echt te overwinnen. Alles wat ik in een voorbeeld zou willen zien, heb ik in Aya verwoord.

Wat hoop je dat lezers uit je verhalen meenemen, ook als ze zelf een moeilijke periode doormaken?

Niets is onmogelijk. Je komt echt altijd boven water, zolang je maar blijft geloven in jezelf.

 

Hoe het allemaal begon

Wanneer wist je dat je epische fantasy wilde schrijven?

Mijn boeken zijn eigenlijk gewoon ontstaan. Ik had geen idee dat ik schrijver wilde worden, maar hier sta ik nu met vijf boeken.

Maar je stond toch niet op en dacht: ik ga schrijven?

Nou, ik brak mijn sleutelbeen en moest plat in bed liggen. Ik had al een paar keer tegen mijn man gezegd: er zit een naam in mijn hoofd. Dat was Aya. Toen heeft hij de laptop op mijn schoot gezet en gezegd: "Ik kom over een paar uur wel terug." Toen hij terugkwam, had ik een hoofdstuk. Zo is het schrijven begonnen.

Gelukkig heb je zo'n man, hè?

Oh ja, oh ja.

 

De soundtrack

Als je maar één nummer uit je boeken mocht delen op Instagram, welk zou dat dan zijn?

"She Is a Warrior", Alita. (Luister hier)

 

Bedankt voor het gesprek, Mirjam!

Benieuwd naar de verhalen van Aya, Liora en Siliah? Scan de QR-codes in haar boeken en lees mee met de soundtrack erbij. 

Instagram 

Tussen ons - Claire Timmers

 ⭐ Beoordeling: 4/5

Waar gaat het boek over?

Anna probeert na het overlijden van haar vader haar leven weer op te pakken. Ze woont boven het café van haar tante Susan, waar ze ook werkt. Toch droomt ze van meer. Haar oude passie voor journalistiek begint weer te kriebelen, maar de stap om opnieuw te gaan studeren blijkt groter dan gedacht.

Wanneer ze tijdens een drukke avond in het café een mysterieuze jongen ontmoet, verandert er iets. Daniel heeft een gescheurde lip, donkere geheimen en een houding die weinig ruimte laat voor vragen. Toch blijft hij in haar gedachten hangen.

Wat Anna niet weet, is dat er achter de schermen meer speelt. Een verdachte dood, drugs en mensen die liever niet hebben dat er vragen worden gesteld. Hoe meer Anna ontdekt, hoe moeilijker het wordt om afstand te houden. Zeker wanneer haar gevoelens voor Daniel zich ermee beginnen te bemoeien.

Mijn leeservaring

Een mysterie dat nieuwsgierig maakt

Het verhaal begint meteen met een proloog die vragen oproept. We ontmoeten een man die duidelijk ergens mee worstelt en zichzelf verwijten maakt. Je weet nog niet precies wat er gebeurd is, maar de sfeer zet meteen de toon.

Daarna maken we kennis met Anna. Ze is iemand die na een groot verlies een beetje is vastgelopen. Haar droom om journalistiek te studeren is naar de achtergrond verdwenen en ze lijkt vooral bezig te zijn met doorgaan.

De ontdekking van bloed achter het café en haar eerste ontmoeting met Daniel vormen het begin van een groter mysterie. Er klopt iets niet en dat gevoel verdwijnt eigenlijk nergens meer.

Wat ik sterk vind, is dat de romantische verhaallijn en het mysterie met elkaar verweven zijn. Je wilt niet alleen weten wat Daniel verbergt, maar ook wat er precies speelt rondom John, Max en de dood van Jill.

Er worden steeds nieuwe puzzelstukjes aangereikt. Dat maakt dat je als lezer zelf gaat nadenken over wie je kunt vertrouwen en wie misschien een rol speelt in alles wat er gebeurt.

Anna en Daniel: aantrekkingskracht en frustratie
Anna is een hoofdpersoon die niet alles zomaar laat gebeuren. Ze stelt vragen, merkt tegenstrijdigheden op en probeert te begrijpen wat er om haar heen speelt. Tegelijkertijd draagt ze het verdriet om haar vader nog altijd met zich mee.

Haar onzekerheid en twijfel zijn begrijpelijk vanuit haar achtergrond, al had ik haar op sommige momenten graag wat daadkrachtiger gezien. Ze blijft regelmatig nadenken over situaties die ze eigenlijk liever direct zou willen uitzoeken.

Daniel is daarentegen een personage dat vooral vragen oproept. Hij is gesloten, afstandelijk en duidelijk niet iemand die gemakkelijk over zichzelf praat. Zijn verwondingen en zijn gedrag maken hem vanaf het begin interessant.

Juist die combinatie van aantrekking en wantrouwen zorgt voor spanning tussen de twee. Je merkt dat er gevoelens ontstaan, maar tegelijkertijd staat er veel tussen hen in.

Ook Max en John vallen op. Vooral bij John krijg je steeds meer het gevoel dat zijn vriendelijke en behulpzame uitstraling niet het hele verhaal vertelt. Dat contrast maakt hem interessant als personage.


De romantische spanning tussen Anna en Daniel is een belangrijk onderdeel van het verhaal. Hun toenadering verloopt niet bepaald zonder obstakels. Daniel houdt afstand, terwijl Anna juist probeert te begrijpen waarom hij zich zo gedraagt.

Ik vind het leuk wanneer romantiek niet meteen vanzelfsprekend verloopt en personages eerst met hun eigen problemen moeten worstelen. Hier zorgt dat voor behoorlijk wat spanning.

Wel worden bepaalde gevoelens, twijfels en onderlinge aantrekkingskracht regelmatig opnieuw beschreven. Daardoor had het verhaal op sommige momenten iets compacter mogen zijn. Ik had liever gezien dat bepaalde scènes wat sneller naar een volgende ontwikkeling gingen.

Toch werkt de combinatie van romantiek, geheimen en gevaar goed. Het is niet alleen een liefdesverhaal, maar ook een verhaal waarin vertrouwen een belangrijke rol speelt.


De schrijfstijl is toegankelijk en het verhaal leest over het algemeen prettig. De hoofdstukken wisselen tussen Anna en Daniel, waardoor je als lezer verschillende kanten van de gebeurtenissen meekrijgt.

Dat vind ik een fijne keuze. Je krijgt soms informatie die Anna zelf nog niet heeft en dat zorgt ervoor dat je met extra nieuwsgierigheid verder leest.

De spanningsopbouw zit vooral in de geheimen die langzaam naar boven komen. De dood van Jill, de gebeurtenissen rondom de feesten en de rol van bepaalde personages zorgen ervoor dat er steeds meer op het spel komt te staan.

Wel zijn er momenten waarop de vele overpeinzingen het tempo wat afremmen. Sommige gevoelens en gedachten hadden wat mij betreft minder vaak herhaald hoeven worden.

Maar wanneer de verschillende verhaallijnen dichter bij elkaar komen, wordt het steeds interessanter.

Mijn eindoordeel
Tussen door is een verhaal waarin romantiek en spanning elkaar afwisselen. Vooral het mysterie rondom de gebeurtenissen, de geheimzinnigheid van Daniel en de steeds duidelijker wordende rol van John maken dat je wilt weten hoe alles in elkaar zit.

Anna is niet perfect en twijfelt regelmatig aan zichzelf, maar juist haar achtergrond maakt haar als hoofdpersoon menselijk. Daniel is dan weer zo'n personage waar je tegelijkertijd nieuwsgierig naar bent en soms het liefst eens flink door elkaar zou willen schudden.

De herhalingen en uitgebreide overpeinzingen hadden wat minder gemogen, maar de combinatie van romantische spanning, geheimen en een donkerder verhaal maakt veel goed.

Het einde laat bovendien nog voldoende vragen en spanning achter om nieuwsgierig te worden naar wat hierna komt.

Ik zou dit boek aanraden aan lezers die houden van romantiek met een mysterieus randje, geheimen, ingewikkelde relaties en personages die niet meteen alles prijsgeven.

Darkest Connection – F.R. Bauwens

⭐ 3,5/5 sterren

Olivia Merrow heeft al sinds haar kindertijd last van vreemde pijnen, aanvallen en blauwe plekken waarvoor ze geen verklaring vindt. Wanneer ze naar een nieuwe school gaat, ontmoet ze Force Corvane. Hij is gesloten, geheimzinnig en lijkt meer te weten over haar situatie dan hij wil vertellen.

Al snel blijkt dat er veel meer achter Olivia’s ervaringen zit dan ze zelf vermoedt. Bovennatuurlijke wezens, een bijzondere zielsverbinding en geheimen die steeds verder reiken, maken haar leven een stuk ingewikkelder.

Wat vond ik ervan?

Wat me vooral aansprak, was Olivia’s sarcastische kant. Haar opmerkingen geven haar karakter wat pit en zorgen voor momenten waarop haar persoonlijkheid echt naar voren komt. Ook de combinatie van fantasy, mysterie en romantische spanning vond ik interessant. Er blijven genoeg vragen open om te willen ontdekken wat er precies aan de hand is.

Wat me soms wat minder lag, waren de uitgebreide beschrijvingen van emoties, lichamelijke reacties en situaties. Op bepaalde momenten voelde het alsof sommige dingen herhaald werden, waardoor het verhaal voor mijn gevoel wat aan tempo verloor.

De geheimen en het feit dat personages niet altijd eerlijk tegen elkaar zijn, kunnen als lezer best frustrerend zijn. Toch zie ik dat niet als een minpunt: het past bij de spanningen, de onderlinge verhoudingen en de mysteries die het verhaal voortstuwen. Het draagt juist bij aan de vraag wie je kunt vertrouwen en wat er werkelijk speelt.

Mijn Conclusie

Darkest Connection combineert duistere fantasy met mysterie en romantische spanning. Olivia’s sarcastische opmerkingen geven het verhaal karakter en de vele geheimen maken nieuwsgierig naar de antwoorden. De uitgebreide beschrijvingen en herhalingen haalden voor mij soms wat vaart uit het verhaal, maar de mysterieuze sfeer en de ontwikkelingen hielden mijn interesse vast.

Ik ben vooral benieuwd hoe het verhaal zich verder zal ontwikkelen in de volgende delen van de Twisted Souls-serie.

Interview met Natalie Thorpe

 "Nederland heeft geen folklore? Dan schrijf ik er zelf wat bij."

Een gesprek met Natalie Thorpe over duistere sagen, Lady Macbeth en twee katten die meelezen

Natalie Thorpe schrijft epische fantasy, paranormal romance en dark Fantasy. In haar werk trekt ze graag naar de schaduwkant: Nederlandse volksverhalen, het Rampjaar 1672 en een Lady Macbeth die eindelijk haar eigen verhaal krijgt. Haar beste ideeën bedenkt ze tijdens wandelingen met haar hond, en bij het schrijven zitten twee katten dichtbij, waaronder een die kritisch over haar schouder meekijkt.

Ik sprak haar over folklore, morele grijstinten, de taal waarin ze schrijft en haar nieuwe boek, De Kinderen van de Witt

Folklore met een donker randje

In je boeken gebruik je Nederlandse volksverhalen, en in De Kinderen van de Witt ga je naar 1672. Waarom trek je juist de duistere kant van onze geschiedenis aan?

Ik denk dat de duistere kant soms onderbelicht is. Het lijkt wel alsof Nederland helemaal geen folklore heeft. Er zijn losse vertellingen en hier en daar een paragraafje, maar echte verhalen zijn er minder. Daar gaan we dus iets aan doen.

Je wandelt met je hond door de Nederlandse bossen. Bedenk je daar ook je plots?

Ja, ik heb gelukkig een hond die heel snel kan lopen. Als ik iets bedacht heb, loop ik namelijk ook heel snel weer terug. Dat gebeurt regelmatig. Het is net alsof de raderen in je hoofd gaan draaien als je benen bewegen.

Vraag je je hond dan ook of het een leuk idee is?

Meestal niet. Het is niet zo'n heel slimme hond, dus hij moet niet te veel vragen. Hij moet gewoon wat kriebeltjes krijgen en dan is het klaar.

 

Lady Macbeth en andere grijze personages

Maiden, Mother & Queen is geïnspireerd op Macbeth, maar dan vanuit Lady Macbeth. Waarom wilde je het verhaal vanuit haar kant vertellen?

Ook weer zo'n onderbelicht personage. In het verhaal van Shakespeare is de vrouw eigenlijk een beetje het kwade brein achter het plan. Daarna krijgt ze gewetenswroeging en pleegt ze zelfmoord. Dat is allemaal niet zo leuk. Macbeth was een koning die echt heeft bestaan, dus ik ben zelf in de geschiedenis gedoken. Daar kwam ik een heel ander verhaal tegen. Ik dacht meteen: daar zit meer in. Ik vond dat zij meer spotlight verdiende, en ook een iets gelukkiger verhaal.

Je personages zijn moreel complex. Wie is voor jou het meest fascinerende grijze personage dat je ooit schreef?

Dat is een lastige. Ik moet natuurlijk antwoord geven op basis van de boeken die er al liggen en niet op waar ik nog mee bezig ben, want daar komen een aantal heel moreel grijze personages aan, met echt wel zwarte randjes. Maar tot nu toe is het een bijfiguur in Maiden, Mother & Queen: de man die aanvankelijk met Lady Moray getrouwd is, de Lord of Moray. Dat is een heel nare man. Ik had er wel plezier in om hem te schrijven.

 

Genre en taal

Je schrijft epische fantasy, paranormal romance en een dark romance. Hoe kies je een genre voor je volgende boek?

Daar heb ik meestal weinig keuze in, want het verhaal presenteert zich vaak vanzelf als het een of het ander. Soms is het ook gewoon waar ik zin in heb. Ik schrijf zoals ik lees, dus over verschillende genres. Wat ik het liefst lees is fantasy en horror, en alles wat daartussen zit: meer donkere fantasy. Af en toe hou ik ook van een feelgoodfantasy, maar dat vind ik zelf lastiger om te schrijven. Ik schrijf dus tussen de horror en de dark fantasy in. Het verhaal dat ik in mijn hoofd heb laat zich altijd in een van die categorieën plaatsen. Het is nooit een heel bewuste keuze, het gaat vanzelf.

Je schrijft in het Engels en in het Nederlands. Wanneer kies je voor welke taal?

Vrijwel standaard voor Engels. Ik heb Engels gestudeerd en het gaat me makkelijker af. Ik heb een veel breder scala aan woorden en er zitten fijnere nuances in. Mijn verhalen spelen zich ook altijd als een film af in mijn hoofd, en dat gaat in het Engels makkelijker. Sommige dingen moeten gewoon in het Nederlands, zoals een verhaal dat zich in Nederland afspeelt, met heel Nederlandse karakters.

 

De schrijfdag en de schrijfcrew

Hoe past schrijven in je dagelijks leven, en hoe ziet jouw ideale schrijfdag eruit?

Mijn ideale schrijfdag is het liefst een dag waarop ik verder weinig te doen heb en ongestoord kan zitten. In de praktijk lukt dat vaak niet, en het schrijven gaat een beetje tussen de bedrijven door. Ik merk dat ik er ook andere dingen naast moet doen. Als ik alleen maar bezig ben met schrijven, verzand ik op een gegeven moment. Een rondje stofzuigen is dan al genoeg om weer na te denken en te fantaseren, en dan komt de boel los. Een ideale dag is dus eigenlijk een beetje afwisseling.

Je schrijft met een kat op schoot en een op je schouder. Hoe heten ze, en bemoeien ze zich ooit met de tekst?

Vroeger zei ik van mijn rode kat dat hij mijn editor was. Daar heb je helemaal niks aan, maar hij heet Eddie, dus het werd een beetje "editor". Hij vindt het heerlijk om op schoot te liggen. De kat op mijn schouder is Jimmy. Jimmy heeft een groeiachterstand, dus hij is heel klein, eigenlijk een eeuwige kitten. Hij zit heel fijn op mijn schouder en kijkt even mee. En hij is heel kritisch, hoor. Die kijkt goed mee.

Miauwen ze constant?

Nee, helemaal niet. Ze miauwen allebei heel weinig en hebben hele zachte stemmetjes. Ze zijn er vooral voor de gezelligheid.

 

Wat komt er aan

De Kinderen van de Witt is nog niet verschenen. Heb je al een releasedatum?

Nog geen datum. Eigenlijk had ik gewild dat het boek er al was, maar het is een complex verhaal en dat laat zich niet haasten. Ik had het dit najaar willen uitbrengen en dat is gewoon niet gelukt. Ik moest ook even afstand nemen, want ik zat erg dicht op de personages. Nu staat het gepland voor het voorjaar, maar een vaste datum heb ik nog niet.

 

Bedankt voor het gesprek, Natalie!

Benieuwd naar Natalies boeken? Houd haar in de gaten voor de verschijning van De Kinderen van de Witt.

Instagram      Website 

De gouden Marmor - Sheena Kusters

De gouden Marmor by Sheena Kusters
My rating: 3.75 of 5 stars


Amelia is een eigenzinnige economiestudente in een toekomst waarin mensen door de klimaatopwarming op zwevende eilanden boven de aarde leven. Wanneer haar beste vriendin Trixie zich vreemd gaat gedragen en haar een tasje vol gloeiende knikkers laat zien, gaat Amelia met haar mee op reis naar Warant. Wat begint als een riskante afspraak, trekt Amelia steeds dieper een wereld in vol Marmors, clans en geheimen, met een kracht die ze nog niet begrijpt.


Wat me het meest aansprak, is Amelia zelf: nieuwsgierig, koppig en met droge humor, en ze laat zich niet snel afschrikken. De sfeer tussen haar en Karel is grappig en speels. Het verhaal heeft ook een mooie combinatie van vertrouwde en nieuwe elementen, zoals zweeftreinen, waterstofsteps en slimme details in de stad, en het mysterie rond Trixie's geheimen houdt de spanning erin. Tijdens het ontsnappingsmoment toont Amelia ook dat ze creatief kan denken, en het einde zet de deur wijd open voor het volgende deel.

Minder goed werkte voor mij dat het verhaal lang is en veel gewone handelingen en kamers uitgebreid beschrijft. Bepaalde gebaren, zoals nerveus roffelen met de vingers, komen ook vaak terug. Daardoor zakt het tempo hier en daar. Er is ook veel uitleg over de wereld en de clans, wat soms veel informatie tegelijk is.

Kortom:
Een inventieve young adult-sciencefiction met een sympathieke heldin, humor en een intrigerend Marmor-mysterie. Het verhaal mag nog iets strakker, maar het eindigt op een manier die je nieuwsgierig maakt naar deel 2. Aanrader voor wie van YA-fantasy en sciencefiction houdt en graag een Nederlandstalige selfpublisher steunt.

Charme & make-up van Chan-Tales

Naomi Van Praet werkt al jaren als visagiste bij Belgische tv-programma's. Dan krijgt ze een klus op een filmproject in Zuid-Korea. Op een ochtend blijkt de hele crew vertrokken zonder het hotel te betalen, en Naomi blijft achter zonder paspoort, geld of kamer. Bij toeval botst ze in een hotellobby tegen Lee, de leadzanger van de K-popband Stellar. Hij biedt haar onderdak aan, en daarna ook een baan als visagiste van de band.

Wat me het meest aansprak, is Naomi zelf. Ze is nuchter, gevat en komt op voor zichzelf en anderen, bijvoorbeeld wanneer ze Ye-jun tijdens een concert publiek steunt. De botsingen met Lee zijn vermakelijk: ze noemt hem in gedachten een "arrogante klier", terwijl de aantrekkingskracht ondertussen groeit. Dat we af en toe ook in het hoofd van Lee of Ye-jun kijken, geeft het verhaal extra warmte en humor. De andere bandleden zijn charmant, en de scènes aan tafel en op Jeju zijn een feest om te lezen. Er zitten ook serieuzere lagen in, zoals de druk in de K-popindustrie en het thema van zelfmoordpreventie.

Een kleine opmerking: de uitleg over Koreaanse gebruiken had hier en daar iets compacter gekund. Dat is maar een detail in een boek dat vlot leest.

Een warme, humoristische K-popromance met een sterke, sarcastische heldin en een sympathieke band. Zeker een aanrader voor wie van K-drama's, slow-burn en feelgood houdt.

 

Website